DE VERKNIPTE SPIJKERBROEK

In een vloeiende beweging werd de blauwe stof op de kniptafel uitgerold. "Straks ben ik een persoonlijkheid," jubelde het steengewassen weefsel. "Heb ik een eigen karakter met draden, naden, zakken, spijkers en een rits." In een flits zag hij zich hangen in een gezellige boetiek, samen met een lange rij andere broeken. Daar werd hij als eerste gekocht door een mooie, jonge vrouw, die hem met zorg droeg, die hem voorzichtig waste, droogde en streek, die hem tot de gelukkigste spijkerbroek op aarde maakte. Samen flaneerden ze door de straten van de stad. Hij zat met haar op rieten stoelen, op barkrukken bekleed met tijgervel, zakte weg in rood pluche. Af en toe gingen ze op reis en dan ontmoette hij de meest exotische broeken. De stof glunderde en droomde zijn heerlijke dromen. Plotseling schoot een snerpende pijn door zijn achterpand. "Kijk uit, sufferd," schreeuwde hij tegen de onhandige stagiaire. "Je moet niet precies langs het patroon knippen. Hebben ze je dat nog niet geleerd? Er moet ruimte overblijven voor mijn naden. Voor mijn mooie, dubbele naden!" De stagiaire leek zich niets aan te trekken van zijn geschreeuw en gooide zijn verknipte achterpand onverschillig in de mand voor de naaikamer. Een giechelend meisje schoof zijn uitgeknipte panden onder de bewegende voet van een naaimachine. Op en neer huppelende naalden trokken met hun vlijmscherpe punten lange draden door zijn gebleekte, blauwe stof. "Zie je niet dat mijn achterstuk verkeerd geknipt is?" De half in elkaar genaaide broek probeerde boven het lawaai van de machines uit te komen. "Ben je soms blind? Heb je geen gevoel voor verhoudingen?" Het meisje deed net of ze niets hoorde. Hij begon te krijsen: "Dit is een misdaad! Zo word ik een mismaakte mislukkeling! Een misbaksel! Een misvormde miskleun! Alles is hier mis... mis... mis... Uitgeput bleef de broek liggen en voelde niet dat hij een glimmende rits, vier roestvrij stalen spijkers en een leren riem kreeg. Hij kende iedere spleet en iedere splinter in de houten vloer. Hoe lang hij in de winkel hing wist hij niet meer. Ontelbare keren aangetrokken, uitgetrokken, aangetrokken, uitgetrokken. Alle andere broeken waren al verkocht en de nieuwe broeken lachten hem uit omdat hij iedere keer weer terug kwam in het rek. "Draaipijp, dwarsligger, draaikont," noemden de klanten hem. Elke dag opnieuw. En dan dat winkelmens met haar rode viltstift. Afgeprijsd werd hij. Tot in het oneindige afgeprijsd! Hoe lang kon dat nog doorgaan? Hij kostte al bijna niets meer. De spijkerbroek schrok op uit zijn gepeins. Hij werd uit het rek getild. Een slordig geklede vrouw met grijs piekhaar keek op zijn prijskaartje. Een dikke, groezelige poedel snuffelde aan zijn pijpen. "Smeer 'm!" snauwde de broek. De poedel liet zijn tanden zien en gromde. "Kan ik ook alleen de riem kopen?" hoorde hij de vrouw vragen. "Ze horen bij elkaar, mevrouw."... ... "Ik neem 'm." "Ze neemt me alleen om mijn riem!" flitste het door de broek en hij keek met grote schrikogen naar de verkoopster. Hij wilde niet met deze vrouw mee en helemaal niet met die vieze hond. Dan bleef hij nog maar liever even hangen. De verkoopster ontweek zijn blikken en duwde hem snel in een benauwde, plastic tas. Opeens was hij buiten; hij slingerde zachtjes heen en weer en hoorde alleen het geklikklak van hakken en het hijgen van de hond. De vrouw begon te praten; hij luisterde met een half oor. "Een koopje hé?, Krullenbol!" zei ze tegen de poedel. "Alleen de riem is al meer waard. Die broek neem ik gewoon op de koop toe. Past hij niet dan leg ik 'm lekker in je mand. Ben jij de enige hond met een spijkerbroek. De enige in de hele wereld. Hoe vind je dat? Ja, kwispel maar, het vrouwtje heeft het beste met je voor." Het was om te stikken in die tas en dat mens ratelde maar door. "Ik moet koste wat kost proberen iets van mijn leven te maken," mompelde de spijkerbroek. "Als ik me heel ver uit ga rekken, lukt het me misschien om goed te passen, word ik toch nog een geliefd kledingstuk." Met een grote schaar knipte de vrouw het prijskaartje los en probeerde haar kuiten in zijn te krap genaaide stof te persen. "Hier was ik al bang voor," jammerde de broek. "Verder kan ik echt niet! De rek is er uit. Nog even en ik scheur uit mijn dubbele naden." Ze ging met hem op een bed liggen om zijn rits dicht te krijgen; hij probeerde mee te helpen maar verder dan drie tandjes kwam hij niet. "Het lukt niet, Krullenbol," zei ze tegen de hond. "Ik heb nog nooit zo'n raar model gezien. Hier, hij is voor jou." Ze legde de spijkerbroek zorgzaam in de hondenmand. De poedel begon als een bezetene te blaffen en bleef met strakke poten voor zijn mand staan. De broek voelde dat hij razend werd. Verknipt, miskend, uitgescholden, en gedegradeerd tot hondendeken voor een poedel die hem ook niet wilde. Er knapte iets in zijn stiksels. "Ik ben verknipt! Totaal verknipt!" bonsde het in zijn hoofd. Hij gooide zijn pijpen met een woeste beweging over de rand van de mand, precies in de drinkbak van de hond en slurpte in een keer de hele bak leeg. "Blijf van mijn drinken af, snertbroek," gromde de poedel. De spijkerbroek begon hysterisch te krijsen: "Krullenbul! Harige rolmops! Ik ben verknipt en zo ga ik me ook gedragen! Let jij maar eens op!" De poedel was op zijn hoede, maar wilde zich niet laten kennen en zette een voorzichtige poot in zijn mand. Razend snel sloeg de broek zijn natte pijpen om het hijgende lijf. De hond wist zich los te rukken, glipte door de openstaande rits naar binnen en kroop zo ver mogelijk weg. De broek sloot vliegensvlug alle openingen af en siste: "Hier kom je niet levend uit, Krullenbul. Ik zal jullie leren mijn leven te vergallen." De poedel krabde... hijgde... jankte... en beet zich vast in de spijkerstof. Plotseling werd het kledingstuk vastgegrepen en uitgeschud. Net zo lang tot de poedel tevoorschijn kwam. "Arme schat! Kindje toch!" riep de vrouw. "Raakte je zo verstrikt in dat malle ding? Weet je wat we doen, we stoppen 'm in de kledingzak voor de arme mensen in Polen." De hond jankte dankbaar. De spijkerbroek lag geklemd tussen truien, rokken, een lange regenjas en twintig paar opgerolde sokken. "Weten jullie waar Polen ligt?" vroeg hij. "Dat is een land in Oost-Europa," wist de regenjas. "Gaan we naar het buitenland?" De broek keek vol verwachting naar de lange jas. "Het schijnt zo." Niet gek, dacht de broek en hij zei: "Naar het buitenland gaan is een grote wens van me." "Heb jij even mazzel." De regenjas hoestte. "Stel je er maar niet teveel van voor. Het leven is daar heel anders dan hier en ik kan het weten want ik ben er gemaakt." Dat kan me niet schelen, dacht de spijkerbroek. In Polen waren ze hopelijk niet zo verwend. Waren ze misschien wel blij met hem. Het leven zag er een stuk rooskleuriger uit. Na een eindeloze rit werden de zakken uit de vrachtwagen gegooid. De broek luisterde gespannen of hij de vreemde taal kon verstaan. "Een beetje opschieten, jongens! We hebben niet de hele dag de tijd!" Ik versta Pools, dacht de spijkerbroek verbaasd. Hoe bestaat het. Ik versta Pools! Ik ben een talenwonder. De plastic zakken werden opengeknipt; de in elkaar geperste kleding rolde over een lopende band. Met korte, schokkende bewegingen werd de broek tussen een wirwar van kleren voortgeduwd. Hij keek spiedend om zich heen. Waar kwam dat helse kabaal toch vandaan? Zijn ogen bleven hangen aan de tekst op een groot uithangbord bij de deur: PAPYRUS de fabriek voor alternatieve papierverwerking N E D E R L A N D Nog voor de woorden goed en wel tot hem waren doorgedrongen lag hij al in een grommende machine en werd hij samen met andere gillende kleren door scherpe, scharende messen in kleine stukjes geknipt.